What an evening! Yesterday, I had the privilege of reading during a magical event, organized by local nature organization Natuurpunt at Kiewit (Hasselt, Belgium). Surrounded by ancient creatures unfurling their almost bare crowns above me. The rain provided a fitting background concert.
I read the same series of poems five times for different groups of people. I hadn’t actually planned to read all ten of them each time; I thought, ‘I’ll see how it goes, and if the group’s interest wanes, I’ll stop’. But their interest didn’t wane. What an attentive audience! It was as if the forest had enchanted them.
I wrote one of the poems especially for this evening, this place, these people. Here, you can read the English translation I just made, but also the original, Dutch version for those who understand my mother tongue:
Perhaps we can rest here for a moment
in the shadow of tired treetops
at the close of a radiant autumn,
attuned to the hushed voices of this forest
that we share with whatever sneaks through these bushes.
We are smaller and younger than these trunks
that bend over us like grandparents
while Galloways graze on the moss where once
wild horses fled from spears and hunting cries.
And even this forest is nothing more than a dot
on a blue sphere surrounded by oxygen
space rock and nebulae and much further still,
unspeakably much further, the Great Nothingness.
And yet, I feel it. How we,
invisible dust particles
in an infinite universe
during this nanosecond of eternity
at the tail end of autumn
under a battered moon
along with the mist and frost
gain ground
until we are a place, just like this one,
where someone, for a moment, can rest.
(c) Leen Raats
Original version:
Misschien kunnen we hier even stil staan
in de schaduw van vermoeide kruinen
aan het einde van een uitbundige herfst
luisteren naar de gedempte stemmen van dit bos
dat we delen met wat door deze struiken sluipt.
We zijn kleiner en jonger dan de stammen
die als grootouders over ons heen buigen
terwijl Galloway’s grazen op het mos waar ooit
wilde paarden vluchtten voor speren en jachtkreten.
En zelfs dit bos is niet meer dan een stip
op een blauwe bol omgeven door zuurstof
ruimtesteen en sterrennevels en veel verder nog,
zo onzegbaar veel verder, het Grote Niets.
En toch. Toch voel ik het. Hoe wij hier,
onzichtbare stofdeeltjes in een oneindig heelal
tijdens deze nanoseconde van de eeuwigheid
op de valreep van de herfst
onder een gehavende maan
samen met de nevel en rijm
aan terrein winnen
tot we een plek zijn, net als deze,
waar iemand, even, stil mag staan.
© Leen Raats
Leen writes 
Leave a comment